Systemisch coach, opleider & trainer, Geert Schaaij
Ik voelde alles. Tot ik leerde om mezelf niet meer te voelen.
Ja, die kleine boef met die stralende oogjes, dat ben ik. Een gelukkige boef, want ik was bij papa en mama. Als klein jongetje voelde ik ontzettend veel. Ik voelde feilloos aan of iemand veilig was. Ik merkte spanning op voordat iemand iets had gezegd en kon bij iemand in de buurt zelfs letterlijk misselijk worden als mijn lichaam aangaf: hier klopt iets niet. Tegelijkertijd was ik heel verbonden. Gevoelig, knuffelig, graag bij mensen en altijd open voor wat er om mij heen gebeurde. Mijn gevoel was eigenlijk altijd al een soort kompas.
Ik paste mij aan
Naarmate ik ouder werd, kreeg ik steeds meer het idee dat die gevoeligheid er niet mocht zijn. Ook binnen de geloofsgemeenschap waarin ik opgroeide was er weinig ruimte voor gevoel, intuïtie en later ook voor mijn geaardheid. Toen ik daar voorzichtig voor uitkwam, kreeg ik te horen dat ik ziek was en dat er voor mij gebeden moest worden. Een therapeut adviseerde mij zelfs om het niet aan mijn ouders te vertellen.
Ik stopte delen van mezelf weg en mijn hoofd werd mijn veilige plek. Ik ging analyseren, controleren, bedenken en alles proberen te begrijpen. Mijn hoofd draaide overuren. En ondertussen raakte ik steeds verder verwijderd van wat ik als kind juist zo goed kon: voelen.
Mijn hoofd zei nee. Mijn lichaam zei ja.
Mijn gevoeligheid verdween nooit. In het onderwijs voelde ik bij kinderen vaak feilloos aan wat er speelde en wat ze nodig hadden. Tijdens mijn opleiding tot coach gebeurde hetzelfde. Terwijl ik vragen stelde, voelde ik vaak al wat er onder het verhaal van iemand zat. Ik wist regelmatig: hier gebeurt iets anders. Alleen wist ik niet wat ik met die informatie moest. Ik had geleerd dat ik moest coachen vanuit mijn hoofd, dus daar bleef ik. Tot iemand tegen mij zei:
“Volgens mij moet jij familieopstellingen gaan doen.”
Het idee dat je voorbij je ratio kunt kijken, naar het onbewuste en naar datgene wat je met je hoofd niet kunt verklaren, sprak me enorm aan. Dus ik schreef me in voor een opleiding familieopstellingen. Op de eerste opleidingsdag kregen we een oefening waarbij we door de ruimte liepen, iemand uitzochten en vervolgens niet moesten praten of analyseren, maar alleen waarnemen: Wat gebeurt er in mij? Wat neem ik waar bij de ander? Mijn hoofd dacht onmiddellijk:
“Oh hell no. Dit gaan we dus echt niet doen.”
Dit was precies waar ik jarenlang van was weggegaan. Gevoel. Lichaam. Intuïtie. Geen controle. Maar terwijl mijn hoofd protesteerde, voelde mijn lichaam iets heel anders: “Dit is precies waar jij moet zijn.”
Ik nam allerlei dingen waar bij de ander. Toen ik die terug gaf, bleek het te kloppen. Ik was verbaasd en ook behoorlijk van mijn stuk. Ik kon het niet meer verklaren vanuit mijn hoofd. Aan het einde van die eerste dag wist ik: hier moet ik zijn.
Ik vond mezelf terug
De opleiding werd een ontdekkingsreis naar mezelf. Ik ontdekte waar mijn behoefte aan controle vandaan kwam, waarom ik mijn gevoel had uitgeschakeld en waarom ik zo gemakkelijk verantwoordelijkheid op me nam. Ik begon mijn eigen patronen en mijn familiesysteem op een andere manier te begrijpen. En toen kwam een opstelling die me diep raakte.
Dit bleek de start van mijn reis als systemisch coach en begeleider van familieopstellingen
Ik stond tegenover een representant van mezelf. En tot mijn verbazing merkte ik dat ik mezelf niet kon aankijken. Ik kon mezelf niet insluiten. Ik wees mezelf af. Ik gaf mezelf geen plek. Er knapte iets in mij en ik zakte op de grond. Ik kroop in elkaar om mezelf en mijn tranen te verstoppen. Een huilen dat van diep kwam. Ineke, mijn opleider, kwam bij me zitten en leidde mij erdoorheen. De schaamte voorbij. De pijn door. Het verdriet toelatend. Tot ik kon gaan staan. En mezelf kon aankijken. En mezelf kon insluiten. Vanuit die plek kwam de verbinding met mezelf terug. Met mijn gevoel, mijn lichaam en mijn ziel.
“Het voelde alsof ik mezelf eindelijk weer thuis mocht brengen.”
Mijn gevoel bleek geen zwakte
Na de opleiding merkte ik hoe diep er iets in mij was veranderd. Ik kon weer huilen. Ik kon mijn gevoel toelaten. Ik durfde weer te vertrouwen op wat ik waarnam. Mijn gevoeligheid was nooit het probleem geweest. Mijn behoefte aan controle had me ooit beschermd, maar hoefde mij niet mijn hele leven te blijven bepalen. Ik vond een deel van mezelf terug waarvan ik jarenlang had gedacht dat ik het kwijt was. En ik voelde steeds sterker:
Dit is iets wat ik andere mensen ook gun. En daarom doe ik wat ik nu doe.
Mijn eigen reis is niet gestopt bij die opleiding. Ik leer mezelf nog steeds kennen, ook door de mensen die ik mag begeleiden. Iedere keer vind ik het bijzonder om te zien wat er gebeurt wanneer iemand ziet wat daarvoor nog niet gezien kon worden.
Ik zie licht terugkomen in iemands ogen. Een lichaam ontspant. De spanning zakt weg. Een last wordt neergelegd. Er ontstaat erkenning, acceptatie. En ineens is daar die blik: Oh… dus hier gaat het eigenlijk over.
Dít is waarom ik dit werk doe
Ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken. Hoe het is om te voelen dat er iets niet klopt, maar niet te weten wat. En ik weet hoe het is om jezelf aan te passen, verantwoordelijkheid te dragen die niet van jou is en alles te willen begrijpen. Maar nog belangrijker: ik weet hoe het voelt om jezelf uiteindelijk weer terug te vinden. Dat is wat ik jou gun.
Met een familieopstelling kijken we naar wat er onder jouw vraag speelt. Naar patronen, verantwoordelijkheden, loyaliteiten en plekken die je hebt ingenomen zonder dat je je daarvan bewust was. Wat zichtbaar wordt, geeft ruimte om iets te veranderen.
Niet dat ik je vertel hoe je moet leven. Niet dat ik je verander in iemand anders.
Ik wil je helpen zien wat er werkelijk speelt. Wat je draagt. Welke patronen steeds opnieuw terugkomen. Waar je jezelf bent kwijtgeraakt. En waar jouw plek is. Want wanneer je weer op je eigen plek komt, verandert er iets.
Er komt ruimte. Er komt rust. Er komt kracht.
En vooral: je komt weer dichter bij jezelf.
Dat is wat een familieopstelling voor mij heeft gedaan. Het heeft me niet veranderd in iemand anders. Het heeft me teruggebracht naar mezelf. En dat is wat ik jou ook gun. Niet iemand anders worden. Maar steeds meer worden wie je werkelijk bent.
“Er is niets mis met jou. Er is iets wat gezien wil worden.”
Jouw pad naar nieuw licht
Hoe dan? Je hebt keuze
In een 1-op-1 sessie, waarin we gericht met jouw persoonlijke vraag werken. Kennismaken in een workshop familieopstellingen waarin je kunt ervaren wat een opstelling zichtbaar maakt. En met De Reis Naar Jezelf ga je gedurende een aantal bijeenkomsten dieper aan de slag met jezelf, je patronen en jouw plek in het leven. Dan is er nog een diepgaand 8 -daags diepgaand persoonlijk ontwikkeltraject ‘De systemische basis’ waarin je niet alleen ervaart, maar ook leert wat systemisch werk is. Je leert anders kijken naar jezelf, de ander en situaties. En met die basis leg je ook het fundament voor het professioneel willen leren begeleiden van opstellingen in de vervolgopleiding.
Je hoeft het niet alleen te doen.
